Een nieuwe telg

Ik schrijf dit blogbericht vanuit België waar ik sinds begin mei verblijf samen met de kinderen. Het zijn er ondertussen 4 geworden. Kasper, Hannah en Thomas hebben op 17 februari een broer gekregen. Nathan is geboren in Johannesburg na 29 weken zwangerschap. Ons zorgvuldig geplande gezinsuitbreiding is dus volledig anders gelopen, meer dan we ooit hadden kunnen vermoeden.   Dankzij een goede ziektekostenverzekering, een uitstekend privé-ziekenhuis in Zuid-Afrika en steun van familie en vrienden heeft Nathan het gered. Hij is een baby die alle kansen die voorhanden waren, ook heel erg heeft nodig gehad. Het contrast met de kinderen die dagelijks geboren worden in ons ziekenhuis in Ibenga kon niet groter zijn. We zijn dan ook heel dankbaar dat alles uiteindelijk goed is afgelopen.

Nathan weegt nu meer dan 6 kg en heeft eindelijk de onderste lijn bereikt in de groeicurves voor kinderen van zijn leeftijd. Hij ontwikkelt zich zoals een kind van 3 maanden zou moeten evolueren, hij lacht, kijkt zijn broers en zussen aan, slaapt veel en drinkt goed. Eind augustus keren we terug naar huis, naar Ibenga en beginnen daar aan ons derde Zambia-jaar. Opnieuw zullen we moeten aanpassen aan de bizarre logica van het Afrikaanse leven en aan de vreselijke temperaturen van het droogseizoen. Maar het is eindelijk wel ‘thuis’, waar we zullen wonen met z’n zessen in ons eigen huis.

Sinds april zijn er ernstige electriciteitsproblemen in Zambia. Niemand weet wat de echte reden is maar dagelijks zijn er stroompannes die tot 6 uur kunnen duren. En die onderbrekingen vinden plaats in het hele land. Voor het ziekenhuis is het natuurlijk catastrofaal : geen zuurstofconcentratoren meer want wat is het nut van iemand zuurstof geven als het maar enkele uren per dag mogelijk is ? Op die manier overlijden mensen met ademhalingsproblemen tóch en dan krijgen de andere patiënten nog meer schrik van die machine : als je dat zuurstofmasker op krijgt is het zeker snel gedaan met je. Operaties worden uitgesteld, monitors werken niet, ’s nachts moet er medicatie worden uitgedeeld bij kaarslicht. De generator draait dus veel vaker met als gevolg dat er veel meer diesel moet worden aangekocht maar daar is eigenlijk geen budget voor. En onnodig te vertellen dat de overheid op geen enkele manier tussen beide komt met financiële ondersteuning.

De verklaringen variëren : volgens de overheid is er te weinig regen gevallen zodat de grote stuwdam in het zuiden niet voldoende kracht kan leveren. Eigenaardig genoeg begonnen de electriciteitsproblemen al toen het regenseizoen nog bezig was. Anderen zeggen dat Zambia stroom is beginnen uitvoeren naar Zuid-Afrika (dat trouwens ook met ernstige electriciteitstekorten kampt). En sommigen beweren dat er nieuwe generatoren zijn geïnstalleerd in de stuwdam maar dat de kwaliteit van die machines zo slecht is dat er veel minder energie kan worden geproduceerd. En één of andere belangrijke pief in het hoofdstad zou er financieel wel bij gevaren zijn door de aankoop van die inferieure generators. In Europa zouden er koppen rollen in zo’n geval : de minister van energie zou met het schaamrood op de wangen ontslag nemen. In Zambia wijst elkeen een ander aan als schuldige en ondertussen sterven er patiënten in ziekenhuizen.

Advertenties