Maandelijks archief: januari 2015

Gelukkig nieuwjaar

Gisterenavond terug gekeerd uit Livingstone, na 9 dagen deugddoende vakantie.  We hebben 1 week doorgebracht in het gezelschap van de broer van Maarten en zijn gezin, de watervallen weer bezocht en ze minder ‘vol’ bevonden dan vorig jaar.  Door de late start van het regenseizoen is het waterniveau van de Zambezi nog steeds erg laag maar niemand lijkt zich daar zorgen om te maken. Op dag 3 is het beginnen regenen in Livingstone en daarna is het eigenlijk niet meer gestopt.  Het is hier echt alles of niets.

De kinderen hebben er zich geen seconde aan gestoord, aan die regen. De temperaturen blijven natuurlijk nog steeds erg aangenaam dus je kan nog steeds zwemmen, je droogt alleen wat langzamer op.  Sinds Thomas zelf de opblaasbandjes rond zijn armen heeft mogen kiezen is hij volledig genezen van zijn afkeer van diep water. Na 2 dagen oefenen sprong hij zonder aarzelen van de mini-waterval in het zwembad van de lodge en konden vader en moeder eindelijk weer eens een boekje lezen in de strandstoel. Dat was ook weer wat jaren geleden.  Ondertussen zat ongeveer het volledige gastenbestand van het backpackershostel sociale contacten te leggen in de “lounge-corner”, een grote, centrale kuil met hippe kussens en comfortabele ligbanken.  Zij het dan dat deze contacten louter digitaal verliepen via smartphones, tablets en computers allerhande, met mensen elders in de wereld.  Gepraat werd daar eigenlijk niet veel meer, het enige menselijke geluid bij momenten waren de kreten van de zwemmende kinderen.  Er was een tijd dat kinderen niet welkom waren in dergelijke hostels.  Teveel nachtlawaai voor tere kinderzielen, te veel bierwedstrijden, te veel nachtelijke uitspattingen.  Tijdens die 7 dagen hebben we daar echter niets van gemerkt, een eenzame nachtbraker op het toilet niet te na gesproken. Het was pas op die ene avond dat de Wifi eruit lag dat alles weer wat begon te bruisen in de bar, er werden vriendschappen gesmeed, interessante gesprekken gevoerd en vakantieromances beleefd.  Een beetje zoals vroeger, zoals ik het me herinner uit mijn eigen rugzaktijd, toen je sprak met woorden en gebaren, niet met swipes en likes.

Deze morgen dan weer de eerste zaalronde na de vakantie.  Altijd een moeizame start.  2 weken geleden heeft het afdelingshoofd van het lab samen met personeel van de bloedbank uit Kitwe en behulpzame katholieke kerkgangers een bloedcollecte georganiseerd na de zondagsmis. De opkomst was uitermate bevredigend al werd uiteindelijk ongeveer 50 % van het bloed afgekeurd (HIV, syfilis, Hepatitis B) – ik blijf altijd schrikken van dit hoge aantal.  Maar de bloedbank van ons ziekenhuis  was dus voor een keer goed vol en veel kinderen hebben een levensreddende bloedtransfusie gekregen en zijn deze morgen dan in goede gezondheid naar huis gegaan.   Ik heb deze morgen ook Lovely onslagen, een meisje van 9 dat al 3 weken op de afdeling lag. Een kind met epilepsie sinds haar tweede, elke dag wel een aanval maar nooit medicatie hiervoor gekregen.  Epilepsie wordt vaak beschouwd als een gevolg van een vervloeking of ‘witchcraft’ en wordt dan ook vaak behandeld met traditionele medicatie.  Dit kind was mentaal geretardeerd, had verschillende littekens over haar hele lichaam door die dagelijkse stuipen maar sprak wel en liep gewoon rond.  Bij opname had ze koorts en stuipte ze nog meer dan daarvoor maar de malaria testen waren op dus pas 24 uur later bleek dat ze ernstige malaria had.  Ze ontwikkelde dan ook nog longoedeem (‘water op de longen’), een gevreesde complicatie van malaria waardoor ze comateus werd en enkel af en toe nog bewoog tijdens een nieuwe epilepsie-aanval.  Dankzij de pas geïnstalleerde monitor konden we haar zuurstofsaturatie opvolgen en die was dramatisch laag door al dat vocht.  In het bed naast haar lag op dat moment een zuigeling van 6 weken met hoogstwaarschijnlijk een aangeboren hartafwijking want het zuurstofgehalte bij dat kind lag nóg lager.  Meten is weten maar ook vaak meer zweten (voor de dokter).  De zuurstofconcentrator (machine die uit omgevingslucht zuurstof maakt, heeft 2 uitgangen) stond tussen de twee bedden in.  De baby kreeg 2 liter per minuut en had daarmee net genoeg zuurstof om aan de borst te drinken.  Het meisje kreeg veel meer waardoor de machine af en toe in het rood ging maar dat lichtje probeerde ik stelselmatig te negeren. Tot die ellendige regen, die wekenlang niet gevallen had, plots met bakken uit de lucht kwam en de elektriciteit uitviel.  De diesel voor de generator bleek zo goed als op.  De overheid heeft ons heel attent zuurstofflessen cadeau gedaan die echter leeg geleverd zijn.  De firma die normaal gezien de reguliere flessen vult voor OK heeft geen idee hoe ze die nieuwe flessen moet vullen.  Na overleg met de anesthesist werd er een fles van de anesthesie-machine naar de kinderafdeling gerold. Het connectiestuk met de zuurstofbril ontbrak maar met wat pleister en infuusbuisjes kan je veel fabriceren.  Dus nu die fles in het midden tussen de bedden maar hoeveel liter te geven ?  Er was maar 1 fles en 2 kinderen hadden verschillende hoeveelheden nodig.  Uiteindelijk kreeg er eentje te veel en eentje eigenlijk te weinig maar wat was het alternatief ? De baby heb ik uiteindelijk de volgende dag verwezen naar het ziekenhuis in de stad – gelukkig had de verpleegster van FCE nog een draagbare zuurstoffles liggen die ze wou uitlenen. Onze spiksplinternieuwe ambulance is ook geleverd met een lege fles en niemand weet waar ze gevuld kan worden.

Lovely  heeft een week in coma gelegen, werd gevoed met pap via een maagsonde en kreeg continu zuurstof.  Ze heeft het dus gehaald maar tegen welke prijs ? Haar mentale toestand was al niet goed maar nu spreekt ze zelfs niet meer en kan niet stappen. Ze is wakker, eet en drinkt zelf en stuipt niet meer.  Het personeel van de afdeling heeft echt gevochten voor dit kind en de opvolging was fantastisch goed.  Maar wanneer spreek je van een succes ?

Vanuit Zambia een heel gelukkig 2015 gewenst aan iedereen, met veel voorspoed en goede gezondheid in het nieuwe jaar.   En wat dankbaarheid en relativeringsvermogen, dat komt altijd wel van pas.

Advertenties