Maandelijks archief: december 2014

Vakantie

Ik krijg al geruime tijd de dringende vraag tot update van de blog. Nu wil ik jullie graag berichten over alle interessante, indringende en intrigerende zaken die ons hier te beurt vallen maar eerlijk gezegd is het leven in Ibenga meestal gewoon monotoon en volgt het een zeker dagelijks ritme dat niet vaak verandert.  De kinderen hebben nu 7 lange weken vakantie maar toch blijft het protocol elke dag gelijk : opstaan om half zeven, naar het ziekenhuis, naar huis voor de lunch, terug naar het ziekenhuis, thuisonderwijs voor Kasper en Hannah, avondeten, bad, DVD’ke en slapen.

Het weekend van Sinterklaas is voorbij – niet dat we er iets van gemerkt hebben. In Zambia is niemand op de hoogte van de heilige man zijn bestaan, tenzij in de Nederlandse en Belgische enclave in de hoofdstad. Daar wordt jaarlijks feest gevierd op 6 december maar we zijn er deze keer niet geraakt. In de winkels hangt de kerstversiering sinds oktober al klaar maar de echte kerstsfeer ontbreekt volledig, ondanks de stikhete kerstmutsen die de caissières moeten dragen.

Eindelijk begint de regen te vallen. Normaal gezien komt er een eind aan die verzengende hitte rond midden november. Dit jaar viel er bijzonder weinig regen in november. Boeren hebben al die tijd werkloos zitten wachten want planten en zaaien kan pas beginnen wanneer het regenseizoen echt van start is gegaan. Sinds vorige week valt er elke dag wel wat neerslag en de gevolgen zijn meteen zichtbaar. Ons volledig kapot gevoetbald gazon is plots weer groen, de temperatuur ’s nachts daalt beduidend en het water uit de kraan wordt steeds minder bruin.

Vorig jaar rond deze tijd hield ik de eerste vergadering met het personeel van de kinderafdeling. Hun grieven konden ze kenbaar maken en ik maakte een voorzichtig begin met mijn eigen verwachtingen. Vorige week vond ik de tijd rijp om nog eens te vergaderen : ons ondervoedingsprotocol moest geëvalueerd worden en er waren wat kleine problemen met het berekenen van doseringen. Ergens op de computer vond ik het verslag terug van vorig jaar. Groot was mijn verbazing toen ik merkte dat het grootste deel van wat we toen besproken en gepland hadden ondertussen daadwerkelijk uitgevoerd was.   Het sterkt me in de overtuiging dat hoe minder er vergaderd wordt hoe meer je uiteindelijk bereikt.

Maarten begint in de Copperbelt en omstreken nu toch naambekendheid te krijgen. Vanuit de grote steden, Kitwe en Ndola en zelfs uit de hoofdstad Lusaka, komen vrouwen naar het ziekenhuis om gezien te worden op de consultatie. Vaak worden ze opgenomen in het ziekenhuis voor allerhande gynaecologische ingrepen. Voor het ziekenhuis is het een welkome bron van inkomsten want die zijn schaars en altijd ontoereikend.

Over 2 weken komt Robert-Frank, de broer van Maarten, samen met zijn gezin op bezoek. Nieuwjaar vieren we dan in Livingstone bij de watervallen. We houden jullie op de hoogte.

Advertenties