Maandelijks archief: mei 2014

Een school voor Thomas

Vrijdagavond, 30 mei. Op de valreep een nieuw blogbericht voor de maand mei. Terwijl ik dit schrijf trillen de ramen in hun sponningen : in de nurses-flat (huis waar verpleging verblijft) niet ver van onze woning is er een feestje aan de gang. Blijkbaar is een feest pas geslaagd als de muziek zo luid staat dat je er na 10 minuten al een permanente gehoorschade aan overhoudt. Ondertussen liggen er in datzelfde gebouw ook kinderen en baby’s te slapen maar dat mag de pret niet drukken. Maarten is een paar weken geleden met Nederlandse subtiliteit gaan vragen of het wat stiller mocht en zijn bewering dat je kanker zou krijgen van luide muziek heeft toch tot vanavond effect gehad. Misschien moet hij de volgende keer maar vernoemen dat je er ook impotent van wordt, dan hebben we de volgende 2 jaar nergens meer last van.

Thomas gaat sinds vorige week naar school. Het bestuur van de school van Kasper en Hannah heeft besloten dat bij hoge uitzondering een 4-jarige nu mag beginnen aan Grade 0. Hij zit dus in de klas met kinderen van 6 tot 8 jaar oud en volgens de juf staat hij zijn mannetje. Aanvankelijk ging hij 2 dagen in de week maar hij vindt het dermate leuk dat hij binnenkort naast maandag en woensdag ook op vrijdag naar school zal gaan. Een hele opluchting voor ons. De laatste weken keek hij enkel nog TV op de dagen dat Maarten en ik aan het werk waren. Hij kende alle afleveringen van Shaun The Sheep volledig uit zijn hoofd. Educatief niet zo verantwoord.

Even een kort woord over FCE, de organisatie die de school van onze kinderen heeft opgestart. De afkorting FCE staat voor Foundation for Cross Cultural Education en is opgericht door een Zuid-Afrikaans koppel. Ondertussen zijn er meer dan 50 ‘missionarissen’ die werken in de verschillende projecten van de organisatie. Vaak Zuid-Afrikanen maar er is ook een Australische verpleegster, een Indische lesgever, een Canadees koppel, … Naast de school voor kinderen uit de dorpen is er een college waar  les wordt gegeven. Je kan er trainingen volgen in landbouwtechnieken (veel nadruk op organic farming), onderwijs en ‘hospitality’. Er wordt heel vaak samengewerkt met de lokale boeren uit de omgeving en dit met succes. Al meer dan 10 jaar wonen en werken de leden van de organisatie hier in het achterland van Zambia. De resultaten die ze bereiken zijn heel hoopgevend en als het gaat om “samen voor een beter leven voor iedereen” – het adagium van vele NGO’s – dan lijkt dat hier toch zeker te lukken.

Vorige zaterdag organiseerde FCE hun jaarlijkse jubilee, een soort van Vlaamse kermis of braderij met stalletjes, activiteiten en competities. De auto zat barstenvol kinderen uit Ibenga toen we daarheen reden en iedereen heeft het de hele dag enorm naar zijn zin gehad. Voor het eerst sinds onze aankomst hebben we de dag doorgebracht in een gemengd gezelschap en is er geen onvertogen woord gevallen, geen geroep van MUZUNGU ! (Bemba woord voor blanke, frequentie : ongeveer 10 keer per dag), geen dronken lallende mannen, geen gestaar, geen gebedel om geld. Thomas heeft zelfs een prijs gewonnen voor de mooiste tekening en Maarten is nipt verloren bij de wedstrijd “kiekens vangen”.

1 maand geleden is Jojanneke aangekomen. Ze is een net afgestudeerde arts uit Groningen. Samen met de verpleging zetten we een broodnodig ondervoedingsprogramma op. Langzaamaan lukt het om de rest van het personeel ervan te overtuigen dat het inderdaad broodnodig is. We hebben voedingsschema’s opgesteld, maatbekers gekocht en het personeel een korte opleiding gegeven. Binnenkort begint het malnutritie-seizoen terug : de oogsten zijn op en het duurt dan nog een paar maanden vooraleer er vers voedsel beschikbaar is. En het zijn de allerjongsten die de eerste slachtoffers zijn van voedselschaarste. Daar komt dan nog bij dat moeders uit schaamte pas heel laat met hun kind naar het ziekenhuis komen. Tegen dan zijn ze uitgemergeld of opgeblazen en wordt behandeling uitermate delicaat. Onze internetverbinding is nu nog vreselijk traag maar bij beschikbaarheid van een sneller netwerk stuur ik zeker nog wat foto’s door zodat naast woorden ook beelden een impressie kunnen geven van ons leven hier in Ibenga.

Advertenties