Maandelijks archief: maart 2014

verkeersongeluk

Beste allemaal,

8 maanden in Zambia – ons eerste grote verkeersongeval achter de rug.  Laat ik u meteen gerust stellen en erbij melden dat wij er niet in betrokken waren, toch niet in het ongeval zelf.

Blauwe minibussen zijn de enige vorm van openbaar vervoer in Zambia.  Aangezien de meeste Zambianen geen auto hebben maakt bijna iedereen gebruik van deze kleine camionettes, die steeds volgestouwd zijn met mensen en spullen. Beenruimte is onbestaande, in het warme seizoen is het niet uit te houden van de hitte tussen al die lijven.  Elke dag rijden er dus duizenden over de Zambiaanse wegen en bijna altijd gaat dat goed. Maar gisteren ging het verkeerd en de gevolgen waren catastrofaal.

Een minibusje op weg naar Luanshya kreeg een klapband terwijl er zo’n zestien of zeventien mensen opeen gepakt zaten in het voertuig.  De verhalen lopen uit elkaar zoals dat vaker gebeurt bij een ongeval van die omvang maar blijkbaar hebben een aantal mensen in de bus geprobeerd met de handrem de auto tot stilstand te brengen. Daarop is de bus beginnen slingeren, is overkop gegaan en uiteindelijk op de zijkant tot stilstand gekomen.  Wie de beslissing genomen heeft om de gewonden naar ons ziekenhuis te brengen weet ik niet. Luanshya is een grotere stad met 3 ziekenhuizen én dichterbij de plaats van het ongeval gelegen.  Maar gisteren om half twaalf reed er dus een busje op het terrein van het ziekenhuis en werd de ene na de andere zwaar gekwetste patiënt uit de auto geladen. In ons hospitaal, zonder radiologie en met 1 armzalig zakje bloed (was ook nog over datum).  Mensen werden op brancards gelegd en naar de afdeling gereden. Ondertussen kwam het personeel van het ziekenhuis van alle kanten aangelopen om te helpen.  Ondanks het feit dat er hier in Ibenga nog nooit 1 rampenoefening heeft plaats gevonden verliep alles bijzonder gestructureerd en constructief :  de verpleging infusen prikken en pijnmedicatie geven, de clinical officers wonden hechten, de fysio breuken gipsen en de dokters patiënten onderzoeken en opereren.

Natuurlijk waren de middelen beperkt, natuurlijk waren er frustraties.  Ik heb in mijn tijd op de spoed in Sint-Niklaas redelijk wat trauma gezien maar daar had je zoveel hulpmiddelen ter beschikking : een plank om de patiënt op te immobiliseren, een nekkraag, intubatiemateriaal, een monitor, een CT-scan.  Hier liep 1 verpleegkundige met 1 bloeddrukmeter van patiënt naar patiënt en daar stopte de monitoring. 2 mensen overleden kort na aankomst, 2 hebben we nog naar de operatiekamer gereden maar zij zijn daar overleden en 2 anderen zijn gerefereerd naar een groter ziekenhuis, en daar tenslotte ook gestorven. 8 mensen liggen nog op de afdeling, met breuken en wonden maar zijn verder niet in gevaar.

De bevolking van Ibenga en de omliggende dorpen en ook ons personeel is heel erg aangedaan.  Iedereen maakt gebruik van die minibussen en niemand doet de gordel om want die is er gewoon niet.  Er is geen alternatief als je van de ene plaats naar de andere wil geraken : de minibus is de enige optie.  En iedereen kent wel iemand van de slachtoffers dus dit is een ramp die elkeen persoonlijk raakt en waar ook heel veel over gesproken wordt.

Eigenlijk was ik van plan te schrijven over het gigantische alcoholprobleem hier in Zambia, over alle desastreuze gevolgen hiervan op de hele maatschappij. Maar dat is voer voor een volgend opbeurend verslag. Er zijn slechtere plaatsen om te leven dan in België en Nederland.

 

 

 

Advertenties