Maandelijks archief: december 2013

Ondervoeding

Dag allemaal,

Het weer blijft schipperen  tussen droog- en regentijd waar door we de ene dag genieten van een overtrokken lucht met een koele bries en de volgende dag niet vooruit geraken van de hitte.

Op de pediatrie-afdeling liggen er nu 6 ondervoede kinderen.  Ik heb er weken lang geen één gezien en plots zijn ze daar.  1 of 2 krijg ik logistiek nog geregeld met de verpleging maar 6 is een hele uitdaging.  Vooreerst tracht ik te achterhalen wat de reden is van die ondervoeding. Geen enkele moeder laat opzettelijk haar kind verhongeren dus er is altijd meer aan de hand.  Vaak ligt het aan het gebrek aan moedermelk.  Family-planning (dwz contraceptie) is een relatief nieuw fenomeen. Als een vrouw die net bevallen is geen voorzorgen neemt – of haar man laat dit na – kan ze na een aantal maanden zo maar zwanger zijn. Zwangere vrouwen mogen dan volgens de traditie geen borstvoeding meer geven en een kind van 6 maanden zonder borstvoeding redt het niet op pap alleen.  In Benin hadden ze daar een heel efficiënte oplossing voor gevonden : daar had elke zichzelf respecterende man meerdere vrouwen zodat er tijdens de borstvoedingsperiode van de ene echtgenote nog affectie genoeg te vinden was bij de andere.

Prematuriteit is een andere reden.  Kinderen die geboren worden met een laag gewicht blijven nooit lang in het ziekenhuis. Een moeder zal al gauw zeggen dat het kind goed aan de borst drinkt zodat ze naar huis mag. Zulke kinderen halen het meestal niet.  Of ze drinken net genoeg melk om in leven te blijven maar groeien doen ze niet meer.  1 van de kinderen op de afdeling die het nu redelijk goed doet kwam binnen met een gewicht van 2,1 kg.  4 weken oud was het en bij de geboorte woog ze 2,5 kg. De boezem van de moeder heeft een dermate volume dat ze eigenhandig de hele pediatrie kan voeden maar haar eigen kind is te zwak om voldoende te drinken.  Met wat extra poedermelk en aandacht en motivatie zit het kind nu op een gewicht van 3,3 kg.  Een succesverhaal.

Spijtig genoeg kan ik dat niet zeggen van de andere kinderen.  3 andere meisjes hebben een moeder die HIV heeft en die tussen de mazen van het net is geglipt tijdens de prenatale consultaties.   De HIV-test van deze kinderen is altijd positief, zelfs als ze niet geïnfecteerd zijn met het virus.  De antistoffen tegen het HIV-virus van de besmette moeder zitten immers ook in het bloed van de baby’s en het zijn deze antistoffen die de test opspoort.  Enkel door het bepalen van de virale lading – het aantal HIV-virussen in het bloed – bij het kind kan met zekerheid worden gezegd of het kind HIV heeft.  Deze test kan enkel uitgevoerd worden in de hoofdstad en ik heb nog niet kunnen achterhalen hoe en óf de resultaten terug in Ibenga geraken.

2 dagen later :

Deze morgen eerlijk gezegd met lood in de schoenen naar het ziekenhuis vertrokken. Het beleid bij ondervoede kinderen draait om regelmaat en hygiëne : kinderen moeten om de 2 of 3 uur een bepaalde hoeveelheid speciale melk krijgen die klaar gemaakt is en wordt toegediend in propere omstandigheden.  Meestal wordt aan geen enkele van bovenstaande voorwaarden voldaan. Om te beginnen kunnen moeders niet lezen en hebben ze geen benul van tijd.  Verpleging heeft het te druk, soms met patiënten, soms met uitrusten. De gewichtscontrole gebeurt soms mét kleren, soms zonder zodat de resultaten van al die voedingsinspanningen moeilijk op te volgen zijn.

Maar blijkbaar hadden de moeders de afgelopen dagen samen overlegd dat het wel goed was geweest met al dat melkgedoe dus deze morgen beslisten ze unaniem dat ze naar huis gingen.  Geen ondervoede kinderen meer op mijn afdeling.   Hier ligt volgens mij een interessante uitdaging voor de volgende maanden : een systeem op poten zetten waar deze kinderen goede zorg krijgen, moeders goede informatie en ondersteuning ontvangen en het hele gezin na ontslag uit het ziekenhuis wordt opgevolgd en begeleid. Ik hou jullie op de hoogte van mijn ambitieuze plannen.

Advertenties