Maandelijks archief: september 2013

Zomeravond

IMG_2872 (800x600)

IMG_2877 (600x800)

IMG_2879 (800x600)

IMG_2898 (800x600)

De kinderen zijn juist naar bed. Het is een graad of 30 hier binnen. Buiten begint het iets af te koelen, maar buiten zitten betekent hier veel muggen. Na een aanmoedigings mail uit Melsele van Leen zit ik nu te typen. Het warme seizoen moet overigens nog komen, maar overdag halen we hier de 36 graden al. De rozen beginnen te bloeien, evenals de Jacaranda’s, wat ook een teken is dat de regen er aankomt. ’s Morgens is het overigens lekker koel, tot een uur of 9.

Heleen is gisteren vertrokken naar Lusaka, hier 325 km vandaan, om haar examen voor haar registratie als arts te doen. De officiële uitslag volgt morgen, maar waarschijnlijk is ze er wel door. Ik heb het examen op 27 augustus gedaan. Het bestond uit eerst 150 goed/fout vragen en daarna 20 minuten voor een commissie van 3 Proffen. Je wordt er toch weer een beetje zenuwachtig van, maar het is goed gelukt. Ondertussen wacht ik nog op het definitieve papiertje, maar dat kan iedere dag komen. Ik ben inmiddels wel gewoon aan het werk.

Het ziekenhuis telt 150 bedden. In totaal nu 5 dokters (inclusief Heleen en mezelf), ongeveer 25 verpleegkundigen, 7 vroedvrouwen, nog een stuk of zeven clinical officers (niveau tussen verpleging en dokter), labpersoneel, schoonmaak personeel etcetera. Totaal ongeveer 80 mensen, waarvan ik langzamerhand de namen begin te kennen. Het ziekenhuis lijkt qua structuur en grootte wel wat op Nikki. Aangezien ik hier de eerste gynaecoloog ben is het voor iedereen wat wennen, maar ik begin toch al aardig wat gynaecologische pathologie te zien. Zambia is het land met het hoogste percentage van cervixcarcinoom in de wereld, dit mede dankzij HIV, dus daar is zeker veel in te doen. Een van mijn doelen wordt hier in het district dan ook een screenings programma voor cervixkanker op te zetten. Daarnaast doe ik ook andere (niet direct gynaecologische) ingrepen en heb inmiddels ook weer wat mannelijk cliënteel. Zoals alle dokters hier draai ik ook mee in de ART clinic’s (het voorschrijven van anti-retrovirale therapie tegen AIDS)

Ondertussen ben ik ook begonnen met het inrichten van een bureau, waar ik een consultatiekamer van ga maken. Het kantoor stond leeg, maar de sleutel was al jaren kwijt, dus het is vorige week opengebroken en er zit alweer een nieuw slot in. De frustratie van alle dingen die maar steeds out of stock zijn of kapot, of onderweg (zoals het röntgen apparaat, al 2 jaar onderweg) geven me vaak een déjà vu gevoel, maar ik heb, mogelijk terecht, mogelijk onterecht, wel het gevoel dat we daar wat aan kunnen doen. Ook de andere collega’s willen wel vooruit lijkt het, en het contact is goed.

Het Bemba blijft nog erg moeilijk. Veel patienten spreken toch maar heel weinig of geen Engels. Tijdens de zaalronde is er altijd wel iemand die kan vertalen, maar uiteindelijk is het toch de bedoeling dat je kunt consulteren in Bemba. De mensen blijven maar zeggen dat het zo’n makkelijke taal is, ja voor hen ja.

Op de verloskamer doen voornamelijk de vroedvrouwen de bevallingen. Voor zover ik heb kunnen zien zijn zij redelijk kundig. Maar er leven nog wel wat ouderwetse gewoontes. Ze bellen vooral voor sectio’s, kunstverlossingen, of tweelingen. In Zambia bevalt nog altijd naar schatting 60% thuis. Dit heeft niet te maken met de kosten, want alle zorg in (overheids)ziekenhuizen is gratis. Wel met de grote afstanden en ook vooral met de cultuur van thuisbevalling. Helaas dan onder wat minder goede begeleiding dan in Nederland bijvoorbeeld.

Ondanks het feit dat het een Katholiek ziekenhuis is, waar we geen family planning mogen doen met spiraal of Implanon, is de pil wel gewoon verkrijgbaar en is ook de sterilisatie van de vrouw, (niet per kijkoperatie, maar een klassieke operatie) één van de meest uitgevoerde ingrepen hier in het ziekenhuis. Rome is ver weg.

Vorige week hebben we de verjaardagen van Kasper en Hannah gevierd. Niet geheel zoals thuis, maar er was toch zoiets als een verjaardagsfeestje met de buurkinderen, varierend in leeftijd en taal. Ze vonden het toch erg leuk. Ook hebben ze getrakteerd op school. Het vertier in het weekend is nog wat zoeken. De kinderen spelen hier graag de hele dag buiten, dus die vermaken zich wel, maar naar aanleiding van de verjaardagen zijn naar een lodge geweest op een game farm, samen met een Zwitsers-Nederlands koppel uit Ndola, met hun zoontje van 3. Zij werken ook voor BMI. De Lodge is hier ongeveer een uur vandaan. Eerst een half uur over het asfalt en dan nog 25 km gehobbel. Ons huisje daar stond op enkele meters van de rivier, maar dichter konden we ook niet komen, want zoals in alle rivieren hier stikt het er van de crocodillen. Naast de crocodillen hebben we nog wat Waterbucks, zebra’s, kudu’s en andere ongevaarlijke dieren gezien. Tegen de avond maakten we een boottochtje in een oude speedboot (zag er al lang niet meer gebruikt uit) Volgens de eigenaar zou er zeker genoeg benzine in moeten zitten, maar dat was dus niet zo. Gelukkig waren er ook peddels en waren we voor het donker thuis. Altijd stroom stroomopwaarts beginnen.

Volgende keer meer.

Advertenties

IMG_2856 (600x800)

Kasper, Thomas en Hannah in schooluniform

Naar school

Beste allen,

Sinds 2 september gaan de kinderen naar school in de omgeving van Ibenga.  Ik laat vandaag graag de jongens aan het woord over hun ervaringen. Morgen komt dan Hannah met haar verhaal.

Thomas

Ik moet heel vroeg opstaan, wel om 6 uur !  Dat is niet zo gemakkelijk voor mij.

Ik eet een boterham en corn flakes  en vertrek dan met mijn papa naar school.  Nu ga ik te voet maar gisteren ging ik nog op de loopfiets.  Door de stenen en de putten in de weg is de band van mijn fiets al stuk dus nu moet ik stappen.  Om 7 uur begint de school.  Ik draag een uniform : een groene trui met een geel hemd en een groene broek.  Dat wordt wel wat warm overdag maar de andere kinderen zijn daar al aan gewend.

Op school heb ik een juf maar ik weet niet hoe ze heet.  Ze is wel heel lief.  In de klas zit ik aan een tafel en moet ik bolletjes tekenen.  We lezen ook een boekje.  De juf spreek Engels en daar versta ik niets van.  Mijn vrienden zijn Chiwangu, Akapeelwa en Peter. Vandaag kwam de buurvrouw mij ophalen en ik moest op haar rug naar huis.

Ik vind de school wel grappig.

Kasper

Deze morgen was ik al voor 6 uur wakker omdat het al licht was. Ik doe elke morgen mijn uniform aan, namelijk een lichtblauw hemd met korte mouwen en een grijze short.  Om kwart na zeven beginnen we te fietsen.  Ik rij als eerste, steeds berg op en berg af over stenen en over boomwortels. Ik ben dus al redelijk moe als ik toekom op school na 30 minuten.  De leraar fluit om 8 uur en dan moeten we allemaal samen komen bij het “zonnehuis”.  Hij zegt verschillende dingen die ik spijtig genoeg nog niet volledig begrijp. Ik zit in Grade 2 ( = 2de leerjaar ) want het schooljaar eindigt hier pas in december.  In januari ga ik naar het Grade 3.  Vandaag heb ik in de tuin van de school gewerkt met een speciale houweel om de grond om te hakken.  Er was ook turnles.  Er is een heel groot voetbalplein naast een meertje.  Mijn juf komt uit Namibië en spreekt Afrikaans – dat lijkt een beetje op het Nederlands maar het klinkt anders.  De toiletten zijn wel heel vies.  In de ramen van de klas zit geen glas waardoor het lekker fris blijft in de klas.  Om 13 uur is de school uit en komt Mama ons halen met de auto – om te fietsen is het dan al veel te warm geworden.  Mijn vrienden heten Joseph en Joshua.