1 maand ver

De eerste maand hebben we achter de rug.  Het enthousiasme is alleen maar groter geworden ondanks de nog steeds kleine behuizing en de kleine Afrika-ergernissen zoals daar zijn kakkerlakken op verrassende plekken (onder de WC bril) en spinnen van wisselend formaat.

Maarten is vorige week gestart met zijn ‘kijkstage’ in het ziekenhuis.  Aangezien de registratie nog steeds niet rond is kan hij nog geen zelfstandig beleid voeren.  Hij profiteert van de gelegenheid om het personeel in het ziekenhuis te leren kennen, de behandelschema’s van HIV te bestuderen en de OK-faciliteiten te bekijken.  Veel te vroeg dus voor indrukwekkende verhalen over pathologieën.  Deze eerste dagen hebben hem wel het idee gegeven dat het ziekenhuis draait en dat de medische zorg in theorie kwalitatief goed is.  Over de praktische uitwerking ervan valt te discussiëren maar ook daar is het natuurlijk véél te vroeg om ook maar één zinnige uitspraak te doen.

U merkt het, waarde lezer, we zijn wijzer geworden na onze 2 jaar in Benin. Daar stonden we de eerste week al binnensmonds te vloeken over zowat álles wat er in het ziekenhuis gebeurde. En ondanks grote plannen en talloze initiatieven was de belangrijkste verandering na 1 jaar onze eigen mentale instelling.  Van frustratie en onbegrip naar acceptatie en respect. 

Dit klinkt allemaal mooi en het is natuurlijk nog steeds onze intentie om aanvankelijk zo beschouwend mogelijk te zijn.  De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de eerste dag hier in Ibenga die aloude frustratie de kop opstak bij het aanschouwen van ons huis. Ondertussen staan er kasten en hebben we de meubels herschikt zodat het hier best leefbaar is.  Maar die grote huizen met grote tuinen van de collega-artsen blijven wel de ogen uitsteken.  Eergisteren waren we uitgenodigd op een barbecue van het verplegend en medisch personeel  en die ‘braai’ ging door in het huis dat ons beloofd was.  Groot was het inderdaad, met een oprijlaan, een garage en 4 slaapkamers maar zó verschrikkelijk uitgewoond.  Gaten in de vloer, tegels van de muur, deuren zonder klinken, monsterachtige sprinkhanen in de badkuip.  Er werd ons maar weer eens verzekerd dat de verhuis eind september zou kunnen doorgaan.  Ik voel dus de volgende frustratie al opkomen…

 

Advertenties