13 augustus 2013

Dierbare lezers,

Ik maak dankbaar gebruik van de fantastische internetverbinding in ons hotel in Lusaka, de hoofdstad van Zambia, om een nieuw bericht te posten op de blog.  De connectie in ons huis naast het ziekenhuis, in het noorden van het land, is immers voorhistorisch traag en verschrikkelijk duur.

Vandaag 2,5 week in het land. Het is eigenlijk nog veel te vroeg om een balans op te maken maar toch durf ik nu al voorzichtig positief te zijn.  We zijn weliswaar nogal klein behuisd momenteel omdat het beloofde huis plots tijdelijk niet beschikbaar was; het was de kleine tegenvaller in het begin die aanvankelijk een domper zette op het enthousiasme van het vertrek.  Maar slechts enkele dagen later ontdekten we puur toevallig midden in de brousse een missieschooltje van Zuid-Afrikaanse zendelingen, tevens op 6 km van ons huis en nog eens enkele dagen daarna werden onze kinderen er aanvaard voor het volgende schooljaar.  Dit betekent dat ze, in tegenstelling tot wat aanvankelijk het plan was, géén 2 uur per dag in de auto zitten op weg naar de internationale school in de stad Ndola.  Het schooljaar begint hier in januari dus Kasper start op 2 september voor het laatste trimester in het tweede studiejaar en Hannah in het eerste.   In januari gaan we dan bekijken hoe hun Engels vordert – voorlopig nog erg, erg traag – en kunnen ze naar het volgend studiejaar overgaan.  Zelf zijn ze alle twee heel enthousiast om naar de ‘bosschool’ te gaan.

Vorige week heeft Maarten meegelopen tijdens de zaalronde in het ziekenhuis.  Voorlopig blijft het bij observeren.  Geen van beiden mogen we medische handelingen stellen aangezien we nog niet erkend zijn in dit land.  En het heeft heel wat voeten in de aarde om erkend te geraken.  Het is niet voldoende om alle diploma’s vertaald en gecertificeerd in te leveren.  Er moet ook een examen worden afgelegd voor een artsencommissie van de faculteit geneeskunde. Het is niet helemaal duidelijk wat de inhoud zal zijn van die test.  Eén van de vragen die de ronde doet is : “Teken een dwarsdoorsnede van het dorsale ruggenmerg.”  Voilà, collega’s, hoe ver weg zit dat ?   Eens dat examen gepasseerd kan de procedure voor erkenning echt beginnen, daarna volgt de werkvergunningsprocedure en dan de verblijfsvergunning.  We blijven nog wel even staan aan de rand van dat patiëntenbed, denk ik.

Sinds enkele dagen rijden we rond in een Mitsubishi Pajero ( bouwjaar 1998 en maar 53 000 km op de teller, dat kan alleen in Afrika ) en dat geeft vrijheid en onafhankelijkheid. De data voor het artsenexamen zijn ook al afgesproken met de medische faculteit dus alles begint te rollen.  Elke dag krijgen Maarten en ik 3 uur Bemba-les op de veranda van ons hotel.  Onze Zambiaanse teacher blijft ons maar bezweren dat het eigenlijk ‘very very simple’ is.

Advertenties