Maandelijks archief: augustus 2013

1 maand ver

De eerste maand hebben we achter de rug.  Het enthousiasme is alleen maar groter geworden ondanks de nog steeds kleine behuizing en de kleine Afrika-ergernissen zoals daar zijn kakkerlakken op verrassende plekken (onder de WC bril) en spinnen van wisselend formaat.

Maarten is vorige week gestart met zijn ‘kijkstage’ in het ziekenhuis.  Aangezien de registratie nog steeds niet rond is kan hij nog geen zelfstandig beleid voeren.  Hij profiteert van de gelegenheid om het personeel in het ziekenhuis te leren kennen, de behandelschema’s van HIV te bestuderen en de OK-faciliteiten te bekijken.  Veel te vroeg dus voor indrukwekkende verhalen over pathologieën.  Deze eerste dagen hebben hem wel het idee gegeven dat het ziekenhuis draait en dat de medische zorg in theorie kwalitatief goed is.  Over de praktische uitwerking ervan valt te discussiëren maar ook daar is het natuurlijk véél te vroeg om ook maar één zinnige uitspraak te doen.

U merkt het, waarde lezer, we zijn wijzer geworden na onze 2 jaar in Benin. Daar stonden we de eerste week al binnensmonds te vloeken over zowat álles wat er in het ziekenhuis gebeurde. En ondanks grote plannen en talloze initiatieven was de belangrijkste verandering na 1 jaar onze eigen mentale instelling.  Van frustratie en onbegrip naar acceptatie en respect. 

Dit klinkt allemaal mooi en het is natuurlijk nog steeds onze intentie om aanvankelijk zo beschouwend mogelijk te zijn.  De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de eerste dag hier in Ibenga die aloude frustratie de kop opstak bij het aanschouwen van ons huis. Ondertussen staan er kasten en hebben we de meubels herschikt zodat het hier best leefbaar is.  Maar die grote huizen met grote tuinen van de collega-artsen blijven wel de ogen uitsteken.  Eergisteren waren we uitgenodigd op een barbecue van het verplegend en medisch personeel  en die ‘braai’ ging door in het huis dat ons beloofd was.  Groot was het inderdaad, met een oprijlaan, een garage en 4 slaapkamers maar zó verschrikkelijk uitgewoond.  Gaten in de vloer, tegels van de muur, deuren zonder klinken, monsterachtige sprinkhanen in de badkuip.  Er werd ons maar weer eens verzekerd dat de verhuis eind september zou kunnen doorgaan.  Ik voel dus de volgende frustratie al opkomen…

 

Advertenties

13 augustus 2013

Dierbare lezers,

Ik maak dankbaar gebruik van de fantastische internetverbinding in ons hotel in Lusaka, de hoofdstad van Zambia, om een nieuw bericht te posten op de blog.  De connectie in ons huis naast het ziekenhuis, in het noorden van het land, is immers voorhistorisch traag en verschrikkelijk duur.

Vandaag 2,5 week in het land. Het is eigenlijk nog veel te vroeg om een balans op te maken maar toch durf ik nu al voorzichtig positief te zijn.  We zijn weliswaar nogal klein behuisd momenteel omdat het beloofde huis plots tijdelijk niet beschikbaar was; het was de kleine tegenvaller in het begin die aanvankelijk een domper zette op het enthousiasme van het vertrek.  Maar slechts enkele dagen later ontdekten we puur toevallig midden in de brousse een missieschooltje van Zuid-Afrikaanse zendelingen, tevens op 6 km van ons huis en nog eens enkele dagen daarna werden onze kinderen er aanvaard voor het volgende schooljaar.  Dit betekent dat ze, in tegenstelling tot wat aanvankelijk het plan was, géén 2 uur per dag in de auto zitten op weg naar de internationale school in de stad Ndola.  Het schooljaar begint hier in januari dus Kasper start op 2 september voor het laatste trimester in het tweede studiejaar en Hannah in het eerste.   In januari gaan we dan bekijken hoe hun Engels vordert – voorlopig nog erg, erg traag – en kunnen ze naar het volgend studiejaar overgaan.  Zelf zijn ze alle twee heel enthousiast om naar de ‘bosschool’ te gaan.

Vorige week heeft Maarten meegelopen tijdens de zaalronde in het ziekenhuis.  Voorlopig blijft het bij observeren.  Geen van beiden mogen we medische handelingen stellen aangezien we nog niet erkend zijn in dit land.  En het heeft heel wat voeten in de aarde om erkend te geraken.  Het is niet voldoende om alle diploma’s vertaald en gecertificeerd in te leveren.  Er moet ook een examen worden afgelegd voor een artsencommissie van de faculteit geneeskunde. Het is niet helemaal duidelijk wat de inhoud zal zijn van die test.  Eén van de vragen die de ronde doet is : “Teken een dwarsdoorsnede van het dorsale ruggenmerg.”  Voilà, collega’s, hoe ver weg zit dat ?   Eens dat examen gepasseerd kan de procedure voor erkenning echt beginnen, daarna volgt de werkvergunningsprocedure en dan de verblijfsvergunning.  We blijven nog wel even staan aan de rand van dat patiëntenbed, denk ik.

Sinds enkele dagen rijden we rond in een Mitsubishi Pajero ( bouwjaar 1998 en maar 53 000 km op de teller, dat kan alleen in Afrika ) en dat geeft vrijheid en onafhankelijkheid. De data voor het artsenexamen zijn ook al afgesproken met de medische faculteit dus alles begint te rollen.  Elke dag krijgen Maarten en ik 3 uur Bemba-les op de veranda van ons hotel.  Onze Zambiaanse teacher blijft ons maar bezweren dat het eigenlijk ‘very very simple’ is.